In een periode waarin ik meerdere negatieve nachtelijke ervaringen had gehad, begon de angst langzaam de overhand te krijgen. Overdag ging het meestal nog wel, vooral wanneer ik afgeleid was. Maar zodra de avond viel, veranderde alles. Ik lag zwetend in bed, met hartkloppingen en een lichaam dat geen moment leek te ontspannen. Slapen voelde niet meer veilig. Uiteindelijk kwam ik in contact met iemand die huizen reinigt. Volgens haar was er een energie aanwezig die niet verder kon, en zij hielp deze over te gaan. Daarna werd het lichter in huis. Toch merkte ik dat mijn lichaam niet meebewoog met die verandering. De angst en spanning waren nog steeds aanwezig, alsof mijn systeem was blijven hangen in de overlevingsstand. Een tijd lang sliep ik met een nachtlampje aan; het gaf me een gevoel van rust en veiligheid. Tegelijkertijd voelde ik diep vanbinnen dat dit niet de bedoeling was. Dat ik de angst zelf nog echt onder ogen moest komen.
 

De Zweethutceremonie

Tijdens een weekend weg met een vriendin besloten we deel te nemen aan een zweethutceremonie. Ik dacht: laat ik me hier eens volledig aan overgeven. Voor wie het niet kent: een zweethutceremonie is een oud spiritueel ritueel uit verschillende inheemse tradities, bedoeld voor reiniging, heling en innerlijke transformatie. In een donkere, verwarmde hut ga je symbolisch door verschillende fases van loslaten en hergeboorte. Vooraf kies je een intentie. De mijne was meteen helder: ik wil mijn angst om in het donker te slapen loslaten. De ceremonie zelf was intens en indrukwekkend. 

We gingen door vier richtingen heen, elk met een eigen betekenis. In het Westen draaide alles om loslaten, en precies daar werd het voor mij het zwaarst. Uiteindelijk verliet ik de hut eerder, omdat het lichamelijk te intens werd. Toen de ceremonie was afgelopen, kroop ik uit de hut terwijl ik hardop mijn naam uitsprak, onderdeel van het ritueel, een symbolische wedergeboorte. Wat me misschien nog het meest raakte, was de openheid van de groep. Mensen deelden eerlijk waar ze mee worstelden, zonder oordeel en zonder maskers. Ik vond het een bijzondere en ontroerende ervaring, maar eerlijk gezegd verwachtte ik niet dat er meteen iets zou veranderen. Daar zat ik behoorlijk naast.
 

Zonder nachtlampje

Eenmaal thuis voelde ik heel duidelijk: het is tijd om zonder nachtlampje te slapen. Ik voelde me er klaar voor. Tegelijkertijd voelde ik dat er "iets" zou gaan gebeuren. Het kostte me daarom veel moeite om te ontspannen en in slaap te vallen. En inderdaad, midden in de nacht gebeurde het weer. Ik voelde een sterke aanwezigheid in de kamer, intens en allesoverheersend. In eerste instantie schoot ik direct terug in angst. Alles in mij zei: dit wil ik niet, dit wil ik niet aangaan. Maar de ervaring werd alleen maar sterker, totdat het voelde alsof ik volledig werd vastgezet. En juist op dat moment gebeurde er iets anders. In plaats van mee te gaan in de paniek, kon ik mezelf net genoeg ruimte geven om aanwezig te blijven. 

Ik zei innerlijk: word niet boos, wees niet bang, kijk ernaar. Wat zie je eigenlijk? Dat was nieuw voor mij. In plaats van te vechten, bleef ik aanwezig. En toen ik echt keek, zag ik een schaduwfiguur. Menselijk van vorm, maar zonder gezicht of duidelijke gelaatstrekken. Terwijl ik bleef kijken, zakte mijn angst langzaam weg. Plotseling drong het tot me door: verrek! Dit is mijn schaduwzijde. Een begrip uit de psychologie en spiritualiteit voor de delen van onszelf die we wegstoppen of liever niet onder ogen zien: angst, pijn, boosheid, verdriet en oude patronen, eigenlijk alles wat we in onszelf afwijzen. Op het moment dat dat besef binnenkwam, veranderde het beeld. De grote schaduwfiguur klapte in elkaar en werd een kleine, oudere vrouw. Ze keek vermoeid, bijna verdrietig. Ik legde mijn arm om haar heen en zei: "Je hebt je werk goed gedaan. Je bent vrij." Daarna liep ze weg.

Wat deze ervaring mij leerde

Deze nacht liet me voelen hoe sterk emoties je werkelijkheid kunnen kleuren. Angst kan iets uitvergroten totdat het groter lijkt dan wat er werkelijk is. Hoe meer weerstand je biedt, hoe meer kracht je het eigenlijk geeft. Maar het omgekeerde is ook waar. Op het moment dat je helder blijft over wat je wel en niet wilt, en tegelijkertijd aanwezig blijft met openheid en compassie, ontstaat er iets anders. Geen strijd, geen escalatie, maar rust. Dat betekent niet dat alles daarna ineens makkelijk werd. Maar vanaf dat moment merkte ik wel meer kalmte, en lukte het me uiteindelijk weer om zonder nachtlampje te slapen.

Tegelijkertijd besef ik dat dit verhaal twee lagen heeft: een externe en een interne. Op het eerste gezicht lijkt dat misschien tegenstrijdig. Eerst is er sprake van een externe ervaring: een krachtige energie die me vastgrijpt en klemzet, zich met grote kracht om mijn lichaam wikkelt. Hoe harder ik probeer me los te worstelen, hoe sterker de kracht lijkt te worden. Later verschuift de ervaring naar een innerlijk proces: de confrontatie met mijn schaduwzijde. Toch heb ik gemerkt dat alles intern begint. Je staat van zijn bepaalt hoe je de wereld ervaart. Wanneer je veel angst draagt, persoonlijk, collectief of  vanuit familielijnen, kan dat zich weerspiegelen in je buitenwereld. Niet omdat die buitenwereld “niet echt” is, maar omdat je er op een bepaalde frequentie op afgestemd bent.

Je kunt het vergelijken met een radio: er bestaan talloze zenders tegelijk, maar je hoort alleen de zender waarop je bent afgestemd. Niet omdat de rest er niet is, maar omdat je er simpelweg niet op afstemt. Wat ik hieruit leerde, is dat mijn eigen staat van zijn deze ervaringen mede vormgaf. En dat ik er, ondanks dat ik dat niet bewust wilde, toch op een bepaald niveau op afgestemd was en toestemming voor gaf. Ik wist: De enige manier om dit los te laten, was erdoorheen gaan.

Astrologie gaf me daarin later woorden en betekenis. Het liet me zien dat dit proces niet “fout” was, maar onderdeel van mijn eigen blauwdruk. Mijn signatuur is er één van door de schaduw naar het licht. Met Pluto in Schorpioen in het twaalfde huis, een sterke thematiek van schaduwwerk, innerlijke transformatie en het afpellen van diepere lagen. Een soort feniks-energie: steeds opnieuw geboren worden uit het as. Daarnaast staat mijn maan in Kreeft in het achtste huis, wat wijst op thema's van macht, controle, overgave, transformatie, intimiteit, wedergeboorte en het onbewuste. Een sterke behoefte om niet aan de oppervlakte te blijven, maar echt de diepte in te gaan.

Als jij je weleens hebt afgevraagd waarom bepaalde angsten of patronen zich blijven herhalen, weet dan: je bent niet de enige, en er is niets mis met jou. Soms helpt het om te ontdekken wat er in jouw eigen blauwdruk zit bijvoorbeeld via een geboortehoroscoop. Mocht je hier benieuwd naar zijn, neem gerust contact met me op.