Als je mij vroeger had verteld dat ik ooit openlijk zou schrijven over buitenlichamelijke ervaringen, energieën of contact met overleden dierbaren, had ik je waarschijnlijk vreemd aangekeken. Ik was overtuigd atheïst en geloofde alleen in wat je kunt zien en aanraken. Spiritualiteit speelde geen enkele rol in mijn leven. Toch veranderde dat langzaam, door een reeks ervaringen die ik niet kon verklaren. Wat ik hier deel, is slechts een klein deel van de vele ervaringen die ik de afgelopen twintig jaar heb gehad. Sommige waren bijzonder, andere verwarrend en soms ook beangstigend. Ik deel dit niet omdat ik denk dat ik het allemaal begrijp, maar omdat ik vermoed dat ik niet de enige ben die dit meemaakt. Herken jij het gevoel dat er 's nachts iets aanwezig is, zonder dat je kunt verklaren wat? Of merk je weleens dingen op die niet passen binnen wat "logisch" zou moeten zijn?

De eerste scheuren in mijn wereldbeeld

De eerste veranderingen begonnen in 2006, in de periode waarin mijn vader ernstig ziek werd. Plotseling kreeg ik ervaringen die niet pasten binnen mijn rationele wereldbeeld. Aanvankelijk zocht ik logische verklaringen: stress, dromen, verbeelding. Maar naarmate de ervaringen zich bleven herhalen, werd het steeds moeilijker om dat te blijven geloven. Mijn eerste bewuste ervaring had ik toen ik negentien jaar was. Ik lag in bed en voelde plotseling dat er iets in de kamer aanwezig was, het voelde vreemd genoeg mannelijk. Het gevoel was onheilspellend. Tegelijkertijd dacht ik: 'wat een vreemde gedachte, dat kan toch helemaal niet'? Ik schoof het van me af en probeerde te slapen. Midden in de nacht werd ik wakker met het gevoel dat mijn keel drie keer werd dichtgeknepen. Ik wilde bewegen, maar mijn lichaam reageerde niet.

De angst was overweldigend. Pas later ontdekte ik dat dit in medische termen slaapverlamming wordt genoemd: een toestand waarin je bewust bent, maar je lichaam nog niet kunt aansturen. Opeens stond ik naast mijn bed. Mijn lichaam lag nog onder de dekens, maar mijn bewustzijn leek zich daarbuiten te bevinden. Ik ervoer mezelf helder en volledig aanwezig, mijn gedachten scherp, mijn persoonlijkheid onveranderd en tegelijk wist ik dat mijn lichaam nog in bed lag. Ik begreep totaal niet wat mij overkwam. Om er grip op te krijgen, vertelde ik mezelf dat het vast een bijzondere droom moest zijn. Maar vanaf dat moment volgden er meer ervaringen: aanwezigheid voelen, geluiden of een stem die mijn naam riep, vaker buitenlichamelijke ervaringen. Het was alsof er onverwacht een deur was opengegaan naar een werkelijkheid waarvan ik het bestaan nooit serieus had overwogen.

Angst en controleverlies

Omdat ik niet begreep wat er met me gebeurde, werd ik bang. Er waren periodes waarin ik slapen zo lang mogelijk uitstelde. Mijn vader zei toen iets eenvoudigs dat me altijd is bijgebleven: "Niet slapen is ook niet de oplossing." Hij had gelijk. Dus dwong ik mezelf om toch te gaan slapen. Langzaam raakte ik gewend aan de ervaringen, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Gaandeweg ontdekte ik dat angst alles zwaarder maakte. Hoe meer ik me verzette of probeerde de controle vast te houden, hoe intenser de ervaringen werden. Dat inzicht zou later een belangrijke les voor me worden, misschien wel de belangrijkste.
 

Het overlijden van mijn vader

Toen mijn vader overleed, veranderde er opnieuw iets. Kort na zijn overlijden had ik een ervaring die onmogelijk lijkt, en toch is gebeurd. Ik lag intens verdrietig op de bank toen ik plotseling een duidelijke, bijna tastbare aanwezigheid in de kamer voelde. Tegelijkertijd kwam er een gedachte binnen, helder en onverwacht enthousiast: "Maar ik ben er nog! Ik ben er nog!" Er zat iets opvallend lichts en bijna kinderlijks in die energie. Ik wist dat dit niet mijn eigen energie was, omdat ik intens verdrietig was. In gedachten antwoordde ik: "Ja, dat weet ik... maar het is niet meer hetzelfde." Direct daarna veranderde de sfeer. De enthousiaste energie maakte plaats voor rust en stilte. Het voelde alsof mijn vader begreep wat ik bedoelde. Jarenlang hield ik mezelf voor dat ik dit uit verdriet had verzonnen. Een manier van mijn geest om met het verlies om te gaan. Inmiddels kijk ik daar anders naar. Voor mij voelde het als een werkelijk moment van contact.
 

Leven tussen angst en acceptatie

De jaren daarna bleven de ervaringen zich aandienen. Soms mooi, soms verwarrend, soms ronduit beangstigend. In mijn studentenwoning had ik opnieuw een buitenlichamelijke ervaring. Opeens stond ik in de gang, terwijl ik wist dat mijn lichaam nog in bed lag. Mijn eerste reactie was nieuwsgierigheid. Ik wilde iets bekijken in de kamer van mijn huisgenoot, om later te kunnen controleren of wat ik meemaakte echt was. Maar vrijwel direct voelde ik dat dat niet de bedoeling was. Van wie dat gevoel kwam, weet ik niet. Misschien van een hoger bewustzijn. Misschien had het te maken met vrije wil, grenzen of privacy. Wat ik later ben gaan begrijpen, is dat toestemming belangrijk is, ook in de niet-fysieke werkelijkheid. In datzelfde studentenhuis had ik nog een bijzondere ervaring. Terwijl ik aan het dommelen was, maar wel wakker, hoorde ik een stem zeggen: "Nu ben ik goed hè? Nu ben ik lief hè?" In gedachten antwoordde ik: "Ja, nu ben je goed. Nu ben je lief. Ga maar naar het 'licht'." Vanaf dat moment verdwenen de negatieve ervaringen in dat huis volledig. Destijds deed ik nauwelijks onderzoek naar wat ik meemaakte. Ik probeerde het niet te verklaren of in een theorie te vangen. Ik accepteerde simpelweg dat deze werkelijkheid blijkbaar bestond, ook al begreep ik het niet volledig.
 

Een precognitieve droom

Een andere ervaring die me diep raakte, was een droom over een buurman. In die droom overleed hij aan een ernstige ziekte. Wat me vooral bijbleef, waren de zorgen die ik voelde om zijn dochter en de dieren waar hij voor zorgde. Toen ik wakker werd, vond ik dat opvallend. Ik droomde normaal gesproken nooit over hem. Een paar maanden later vertelde hij dat hij kanker had. Ik zei niets over de droom, maar diep vanbinnen voelde ik een ongemakkelijk soort weten. Hij werd niet meer beter. Anderhalf jaar later overleed hij, en precies datgene waar ik me in die droom zorgen over had gemaakt, gebeurde: zijn dochter en de dieren bleven achter. Gelukkig kwamen zij op een goede plek terecht.
 

Hulp van de andere kant

De laatste jaren werden mijn ervaringen helderder, vooral sinds 2019. Op een nacht zag ik een wezen gehurkt naast mijn bed zitten en een ander wezen, met zwarte cape aan het voeteneinde staan. Dat gebeurde na een periode waarin ik 's nachts letterlijk in gevecht was met energieën. Soms zag ik ze, meestal voelde ik ze. Ik probeerde ze van me af te houden, alsof ik voortdurend in een strijd zat die ik niet begreep. Waarom zoveel agressie, terwijl ik zelf zo liefdevol in het leven sta? Misschien heb je dat ook weleens meegemaakt: vechten tegen iets waarvan je niet eens weet wat het precies is, of waarom het gebeurt. Die nacht besloot ik de strijd niet langer aan te gaan. Ik was moe. Moegestreden. Ik zei tegen mezelf: "Hier heb ik echt geen zin meer in." En ik deed niets. Op dat moment gebeurde er iets onverwachts: ik zag een lichtblauw en een lichtroze licht de kamer binnenkomen. De twee lichten versmolten tot een explosie van wit licht die de hele ruimte vulde. Het was prachtig. Ik voelde direct een enorme opluchting. Het voelde alsof ik werd geholpen en het niet meer alleen hoefde te doen. Daarna hoorde ik het wezen de kamer verlaten. Dat moment markeerde een duidelijke verschuiving. Vanaf toen ging ik echt op zoek naar antwoorden.

Wat ik uiteindelijk heb geleerd

Deze ervaringen hebben mijn wereldbeeld volledig veranderd. Van iemand die ervan uitging dat bewustzijn ophoudt bij de dood, ben ik veranderd in iemand die gelooft dat er veel meer bestaat dan wat we met onze fysieke zintuigen kunnen waarnemen. Wat ik uiteindelijk ben gaan begrijpen, is dat het bestaan groter is dan het fysieke alleen. Alles lijkt plaats te vinden binnen één groter bewustzijn. Sommigen noemen dat God, de Bron of eenheidsbewustzijn. Ik ben gaan voelen dat de diepste kern van het bestaan eenheid is, en dat afgescheidenheid uiteindelijk een ervaring is binnen dat grotere geheel. 

Wat mij hielp om ook het donkere te kunnen dragen, is het besef dat alles binnen het bestaan een functie heeft. Alles lijkt op een bepaalde manier bij te dragen aan het geheel. Daardoor leerde ik ook dat vechten tegen het donker niet helpt. Angst evenmin, het maakt ervaringen vaak alleen intenser. Wat wel helpt, is aanwezig blijven. Grenzen voelen en aangeven, vanuit bewustzijn, compassie en liefde.

Ik heb in de loop der jaren veel adviezen gekregen die voor mij niet werkten. Zoals boos worden, mijn stem verheffen of het simpelweg negeren. Maar dit was mijn pad. Ik stond open en moest zelf ontdekken hoe ik hiermee om kon gaan. Dat kon alleen door het te ervaren. Wat het me uiteindelijk leerde, is dat licht sterker is dan duisternis, en liefde sterker dan angst. Alsof je een lamp aandoet in een donkere kamer: de duisternis verdwijnt vanzelf. Hoe intens sommige ervaringen ook waren, achteraf voel ik dankbaarheid. Zonder deze gebeurtenissen had ik nooit door bepaalde illusies heen kunnen kijken.

Wat ik ook ben gaan inzien, is dat wat je ervaart vaak niet buiten jezelf ligt. Ik zag het eerst als iets externs, iets dat mij aanviel en waartegen ik me moest beschermen. Maar dat beeld begon te verschuiven. Veel van wat we als ‘donker’ ervaren, zijn delen van onszelf die nog niet geïntegreerd zijn, of die we hebben weggeduwd maar die wel gezien willen worden. Daarmee bedoel ik vooral angst: de schaduwzijde van onszelf. Dat klinkt misschien zwaar, maar die schaduw bestaat uit alles wat we niet willen voelen of aankijken zoals: pijn, trauma, schaamte, onderdrukte verlangens, beperkende overtuigingen, onverwerkte emoties en negatieve gedachten.

Vroeg of laat klopt dat toch aan. En dan is er een keuze: kijk ik het aan, of duw ik het opnieuw weg? Ik heb gekozen om te kijken. Als jij je weleens verward, bang of alleen hebt gevoeld door dit soort ervaringen: je bent niet de enige. Ik heb geen kant-en-klaar antwoord, maar wel twintig jaar aan eigen ervaring. Wil je hierover praten of samen kijken wat bij jouw proces past? Neem gerust contact met me op.